Windsurf · Opkomst van de eenheidsklasse
1977
Voetbanden, en de foto’s die de droom verkochten
De zeilers uit Kailua voegen voetbanden toe om in wind en golven op het board te blijven; hun foto’s maken van Hawaii het beloofde land van de sport.
Een board in de lucht boven een golf, met de voetbanden op het dek
Na de trapeze bleef de groep uit Kailua rond Mike Horgan, Larry Stanley en Pat Love de Windsurfer ombouwen voor meer wind en hogere golven. In 1977 voegde Windsurfing Hawaii voetbanden toe, lussen op het dek die de voeten van de zeiler vasthouden, naast nieuwe boardvormen en zeilen voor harde wind.
De foto’s reisden sneller dan de boards. In 1978–79 betaalde het Duitse tijdschrift Surf 10.000 dollar contant voor 120 foto’s bij harde wind van Horgan, Stanley en hun vrienden. De hoofdredacteur zei later dat dit een hausse ontketende; tussen 1977 en 1982 werd het lezerspubliek van het blad zes keer zo groot, en beelden van grote golven werden een geliefde manier om de sport te verkopen.
Vanaf 1981 zetten vernieuwers op Hawaii en elders zeilen op korte surfplanken. Kortere boards met voetbanden werden de norm: moeilijker te leren en op hun best bij harde wind.