Windsurf

Een platform van multiplex met een vliegerachtig zeil dat je in je handen houdt, wordt de eerste zeilplank die in het openbaar wordt beschreven, een jaar voordat hij in Popular Science verschijnt.

Een luchtvaartingenieur en een zakenman uit zijn kennissenkring bouwen in Californië een board met een vrij draaibaar tuig; de eerste test op het water wordt meestal gedateerd op 21 mei 1967.

Een mast op een kruiskoppeling, een gaffelgiek en een zeil dat je met je handen stuurt: het octrooi dat windsurfen definieert, wordt aangevraagd.

De eerste klant brengt het board op de cover van het zondagsmagazine van de Seattle Times, en de naam die blijft hangen is van hem, niet van de makers.

De eerste industrieel geproduceerde Windsurfer, rotatiegegoten uit polyethyleen, verschijnt in maart 1970.

Een Nederlands textielbedrijf tekent de licentie om Windsurfers in Europa te bouwen en te verkopen; binnen drie jaar koopt Europa veel meer boards dan Amerika.

Op Association Island, New York, kroont de klasse haar eerste wereldkampioenen: Matt Schweitzer en Beb Thijs.

Een kleine groep in Kailua op Oahu begint de Windsurfer om te bouwen voor harde wind en golven; eerst komt de trapeze, daarna volgen voetbanden en zeilen voor harde wind.

Een importeur, een kunststoffabrikant en een ontwerper willen een beter board bouwen dan het origineel, en beginnen een van de grote merken van de sport.

Op een recordgroot wereldkampioenschap Windsurfer op de Bahama’s, met 456 deelnemers, pakt een 13-jarige uit Oahu de titel.

De Windglider van Fred Ostermann wordt in 1979 een internationale klasse en in 1984 het eerste olympische windsurfboard.

Voor het eerst mag elk board meedoen; Europese ontwerpen verslaan de tien jaar oude Windsurfer, en merken gaan met elkaar concurreren op technologie.

De zeilers uit Kailua voegen voetbanden toe om in wind en golven op het board te blijven; hun foto’s maken van Hawaii het beloofde land van de sport.

Voor het eerst worden windsurfboards geklokt bij de snelheidswedstrijden, en Derk Thijs haalt op een standaard Windglider 19,1 knopen.

Twee Amerikanen claimen opklikbare draagvleugels die een gewoon windsurfboard uit het water tillen, een idee dat tientallen jaren nodig zou hebben om de norm te worden.

Van Riga tot Tbilisi bouwen zeilers hun eigen boards aan de hand van foto’s, en in juni 1979 zetten vier coaches in China een zelfgebouwd board te water.

Peter Brockhaus richt F2 op, waarvan de funboards met voetbanden de markt mee de funboardjaren in leiden.

Tien jaar na het eerste fabrieksmatig gemaakte board laat het IOC het plankzeilen toe tot de Olympische Spelen, zonder één tegenstem.

Bij speciale snelheidsproeven in Maalaea Bay vaart Jaap van der Rest 24,63 knopen op een Ten Cate Special.

In een zaak tegen de grootste boardfabrikant ter wereld aanvaardt een Engelse rechter het board van Peter Chilvers uit 1958 als stand van de techniek; het octrooi dat de branche beheerste begint af te brokkelen.

Fred Haywood wordt de eerste windsurfer die sneller vaart dan 30 knopen, terwijl snelheidszeilen een wedstrijd tussen materialen wordt.

Van 574 boards in 1972 naar ongeveer 400.000 per jaar halverwege de jaren tachtig. Tegen 1993 is de verkoop gehalveerd.

De fabrikanten starten een professionele World Cup; minimale windsterktes en spectaculaire beelden maken van wedstrijdvaren een show, en in 1984 volgen de eerste titels voor vrouwen.

Het ontwerp van Jeffrey Magnan voor Gaastra koppelt de latten aan de mast, zodat een racezeil zijn vleugelprofiel vasthoudt in plaats van er al klapperend in te schieten.

MauiSails presenteert de rotating asymmetrical airfoil: latten die om de mast heen zwaaien, zodat het zeil op elke boeg een vleugelvorm aanneemt.

Voor de kust van Long Beach, op de eenheidsklasse Windglider, wordt windsurfen een olympische discipline en pakt Nederland het eerste goud.

De noordkust van Maui krijgt de wedstrijd die decennialang de wavekampioenen zou kronen.

In Sotavento op Fuerteventura vaart Pascal Maka 38,86 knopen en neemt hij het absolute snelheidsrecord in het zeilen over van de catamaran Crossbow II.

Bij het snelheidsevenement van 1986 op Fuerteventura wordt Britt Dunkerbeck geklokt op 33,77 knopen.

Zeventien jaar nadat het werd verleend, vervalt het Amerikaanse octrooi van Schweitzer en Drake, en daarmee de licentiekosten.

Op de Spelen van Seoul, gevaren voor de kust van Busan, racen de windsurfers op de Division II; Bruce Kendall uit Nieuw-Zeeland wint goud.

In een nieuw snelheidskanaal bij Saintes-Maries-de-la-Mer wordt Erik Beale de eerste zeiler die officieel de 40 knopen doorbreekt.

Van 1988 tot 1999 wint Björn Dunkerbeck elk jaar de algemene wereldtitel, twaalf keer op rij, een record.

Zonder inspraak in een tour die door de fabrikanten wordt geleid, richten de professionele windsurfers hun eigen vereniging op, de PBA.

In het snelheidskanaal van Saintes-Maries-de-la-Mer zeilt Thierry Bielak sneller dan ooit iemand had gezeild.

In Barcelona varen mannen en vrouwen voor het eerst apart, op de Lechner A-390; Barbara Kendall uit Nieuw-Zeeland wint het eerste goud bij de vrouwen.

Bij Peʻahi aan de noordkust van Maui zeilen windsurfers een van de grootste golven ter wereld, voordat tow-in surfen de plek beroemd maakt.

Babeth Coquelle wordt geklokt op 40,05 knopen, vijf jaar nadat voor het eerst een zeiler van welke soort ook de 40 doorbrak.

Op de Spelen van Atlanta, gevaren voor de kust van Savannah, wordt de Mistral One Design het olympische board; Nikos Kaklamanakis en Lee Lai-Shan winnen goud.

Nadat de PBA, de vereniging van de riders, onder haar schulden is bezweken, leidt een nieuwe vereniging de tour, voortaan als de PWA World Tour.

In Brest wordt de eerste Formula-wedstrijd gevaren op korte, brede boards met grote zeilen; in 2001 is het een internationale klasse.

Björn Dunkerbeck wint de eerste wereldtitel freestyle van het profcircuit, een discipline die wordt beoordeeld op trucs in plaats van op snelheid of golven.

Kort, heel breed en met enorm veel drijfvermogen planeert de Go vroeg en vergeeft hij fouten, en hij moet beginners terugbrengen naar een sport die te technisch was geworden.

Zo’n honderd windsurfers starten in de eerste Défi Wind; het evenement groeit uit tot een van de grootste windsurfevenementen ter wereld.

Ricardo Campello wint vanaf 2003 drie wereldtitels freestyle; in 2006 pakt Gollito Estredo de eerste van negen. Beiden zeilen vanaf Isla Margarita.

Finian Maynard maakt een eind aan elf jaar Yellow Pages Endeavour; daarna houden windsurfers het absolute snelheidsrecord zeilen vast tot een kitesurfer het in 2008 overneemt.

Op de Spelen van Peking, gezeild in Qingdao, vervangt de Neil Pryde RS:X de Mistral; Tom Ashley en Yin Jian winnen goud.

Tomahawk Foils uit Weymouth en de AFS-1 uit Bretagne presenteren foils voor windsurfboards, jaren voordat foilen de overhand krijgt.

Van Rijsselberghe wint de RS:X in Londen 2012 en opnieuw in Rio 2016, als eerste die een olympische windsurftitel prolongeert.

In het gegraven kanaal van Lüderitz wordt Anders Bringdal de eerste windsurfer boven 50 knopen; Antoine Albeau sluit het seizoen af op 52,05.

In mei stemt de zeilfederatie om windsurfen op de Spelen van Rio 2016 te vervangen door kiteboarden; in november draait ze het besluit terug.

In een machinaal gegraven kanaal aan de Namibische kust vestigt de Franse kampioen een snelheidsrecord in het windsurfen van 53,27 knopen over 500 meter.

NeilPryde, maker van het olympische board, onthult een foilboard; in 2017 verkopen de meeste grote merken windsurffoils.

De Australische wavesurfer wordt de eerste windsurfer die de reuzengolven van Nazaré in Portugal berijdt.

Formula en de IFCA kronen hun eerste wereldkampioenen foilen, en de PWA de eerste kampioen van een zelfstandige foiltour, in hetzelfde seizoen.

Op de Spelen van Tokio, in 2021 gezeild voor de kust van Enoshima, worden Kiran Badloe en Lu Yunxiu de laatste olympisch kampioenen op de RS:X.

Sarah Hauser windsurft bij Peʻahi een golf van 12,19 meter, volgens Guinness World Records de grootste golf die ooit door een vrouw is gewindsurfd.

In La Palme vestigt Antoine Albeau een geratificeerd windsurfrecord over een zeemijl, een afstand die evenveel om uithoudingsvermogen vraagt als om snelheid.

Veertig jaar na Long Beach is olympisch windsurfen een foildiscipline; Tom Reuveny en Marta Maggetti winnen in Marseille de eerste gouden medailles op de iQFoil.

In Lüderitz verhoogt Jenna Gibson het snelheidsrecord windsurfen bij de vrouwen naar 48,02 knopen en Antoine Albeau dat bij de mannen naar 53,49.

In 2025 is Offringa wereldkampioen in wave, freestyle en Slalom X, haar 28e wereldtitel; in 2026 voegt ze er een 29e aan toe.