Voorbij 40 knopen in een kanaal dat voor snelheid is gegraven

De snelste runs vragen harde wind en vlak water, en de natuur biedt zelden allebei op dezelfde plek. In 1987 bedachten de windsurfer Erik Beale en Michel Roussolet een antwoord: een snelheidskanaal, gegraven bij Saintes-Maries-de-la-Mer in de Camargue, in het zuiden van Frankrijk, en zo aangelegd dat het optimaal gebruikmaakte van de harde mistral. De eerste versie was een recht kanaal van ongeveer 800 tot 850 meter.

Op 13 november 1988 voer Beale er 40,48 knopen, ongeveer 75 kilometer per uur, op een Jimmy Lewis Mudshark met een speciaal gemaakt zeil van 4,3 vierkante meter. Hij was de eerste zeiler, in welk vaartuig dan ook, die officieel de grens van 40 knopen doorbrak.

Het kanaal werd later verlengd tot 1.100 meter en werd een vaste locatie voor pogingen om snelheidsrecords te breken. Hetzelfde idee, een kanaal dat alleen voor snelheid is gegraven, leeft voort in Lüderitz in Namibië, waar tegenwoordig de snelste windsurfruns worden gevaren.